وقتی به محل برگزاری رسیدیم، همه برنامه ها هنوز شروع نشده بود. داشتن غذاهای سنتی رو به روش کاملا سنتی آماده می کردند:
این بود که تصمیم گرفتیم مسجد کاپیتان کلینگ رو ببینیم که یکی از محل های معروف پنانگه :
البته این عکس از خودم نیست. از بیرون مسجد عکس نگرفته بودم. اینو از اینترنت گذاشتم.
نمایی از سالن مسجد. بقول تهرانی ها شبستان مسجد
اوقات شرعی رو روی این وایت برد نوشتن. بیشتر اسامی هم عربی هست مثل خودمون.
اینجا هم مثل ایران خانم ها اگه میخواستن برن داخل باید روسری می زدن. آقایونی هم که شلوارک داشتن باید یه چیزی شبیه عبا می پوشیدن. البته اینها فقط برای شبستان لازم بود و مسئول این کار هم یه آقای بسیار مهربون بود
معبد یاپ. یه معبد چینی زیبا در کنار مسجد کاپیتان کلینگ. نقش و نگارهای برجسته بسیار زیبایی داشت
ورودی معبد khoo kongsi که قرار بود برنامه های فرهنگی توش برگزار بشه. البته هنوز شروع نشده بود
نمایی از خیابون های little india
و یه نمای دیگه
و یه نمای دیگه. کلا هند کوچک حس و حال خاصی داره . مخصوصا که همه جاش موسیقی های هندی پخش میشه. این فیلم رو آپلود کردم که حسش بهتون منتقل بشه.
این تی شرت ها جالبه. نشان از هویت طلبی هندی تبارهای مسلمان مالزی داره
جشن teh tarik یا به قول خودشون ته تاره. یه نوشیدنی محلی اینجاست که موقع اماده کردنش کلی قروقمبیل میان
تو غرفه های هندی دستبندهایی از شکوفه ها درست میکردن و به بازدید کننده ها هدیه می دادن
دختر هایی که پشت صحنه برای اجرای رقص اماده می شدند. اینها لباس طاووس پوشیده بودند.
اولین برنامه اجرای اپرای پکن یا Beijing opera بود.جالب این که طراح اپرا و اجراکننده نقش میمون ( نفر سمت چپ ) اسمش غفار پور آذر بود. که ایرانی الاصل بود و بزرگ شده انگلستان
بعد هم چندین مدل رقص های سنتی هندی
این رقص ها نظرم رو راجع به رقص هندی تا حدودی اصلاح کرد. تا حالا فکر می کردم رقصشون همینه که توی فیلم ها هست. ولی امروز فهمیدم که کلی رقص های سنتی و مذهبی دارند و هر حرکتی در رقص هم یه پیامی داره.برنامه بعدی اجرای رقص چینی بود که یه سری خانم های میانسال چینی خیلی قشنگ اون رو اجرا کردن
برنامه ادامه داشت ولی ما چون شام دعوت بودیم مجبور بودیم برگردیم خونه. روز خیلی خوبی بود و خیلی فشرده تونستیم با جنبه های مختلف فرهنگی مالزی آشنا بشیم. چیزی که جالب بود این بود که خود مالایایی ها حضور پر رنگی نداشتند و بیشتر برنامه ها مال هندی ها و چینی ها بود. حتی دوستان مالایایی ما هم وقتی پرسیدیم که برای دیدن برنامه میان یا نه، گفتن که نه ترافیکه و شلوغی اذیتمون می کنه.