گزارش تصویری : 7 جولای در پنانگ

روز چهارشنبه 7 جولای روزیه که یونسکو جورج تاون رو بعنوان میراث فرهنگی انتخاب کرده. به همان مناسبت، این روز در پنانگ تعطیل رسمیه و کلی برنامه های شاد در شهر برگزار میشه. خیابون های مرکز شهر محل برگزاری جشن ها و مراسم محلی هستند. ما هم که نمیخوستیم این فرصت رو از دست بدیم رفتیم و دوربین رو هم با خودمون بردیم. نتیجه اش شد این کزارش تصویری که ملاحظه می کنید.( البته باضافه 2 ساعت زمان که صرف تنظیم این گزارش شد )

وقتی به محل برگزاری رسیدیم، همه برنامه ها هنوز شروع نشده بود. داشتن غذاهای سنتی رو به روش کاملا سنتی آماده می کردند:

این بود که تصمیم گرفتیم مسجد کاپیتان کلینگ رو ببینیم که یکی از محل های معروف پنانگه :

البته این عکس از خودم نیست. از بیرون مسجد عکس نگرفته بودم. اینو از اینترنت گذاشتم.

نمایی از سالن مسجد. بقول تهرانی ها شبستان مسجد

اوقات شرعی رو روی این وایت برد نوشتن. بیشتر اسامی هم عربی هست مثل خودمون.

اینجا هم مثل ایران خانم ها اگه میخواستن برن داخل باید روسری می زدن. آقایونی هم که شلوارک داشتن باید یه چیزی شبیه عبا می پوشیدن. البته اینها فقط برای شبستان لازم بود و مسئول این کار هم یه آقای بسیار مهربون بود

معبد یاپ. یه معبد چینی زیبا در کنار مسجد کاپیتان کلینگ. نقش و نگارهای برجسته بسیار زیبایی داشت. توی معبد هم یه جشن کوچیک راه انداخته بودن. یه سیستم karaoke گذاشته بودند که هرکسی میخواست میتونست یه آهنگ رو انتخاب کنه و بره باهاش بخونه . اینها خیلی به karaoke علاقه دارند که بعدا در موردش شاید بیشتر بنویسم. اما نکته جالبش یه پیرزن دستفروش نابینا بود که دستمال کاغذی می فروخت. وقتی اومد توی معبد دعوتش کردن بره آواز بخونه. خودشون هم باهاش هم آوایی کردن و رقصیدن.

انقدر هم بهش احترام گذاشتن که ما تحت تاثیر قرار گرفته بودیم. اخر کار هم کلی از دستمال کاغذی هاش خریدند.

نمایشگاه خوشنویسی. مردم ( و نه دولت ) اینجا بیشتر از ما به زبان عربی بها میدن و بچه هاشون رو از سنین پایین میفرستن کلاس قرآن ( البته فقط مالایایی ها . در نسل جدید هم کمرنگ تر شده. حتی اسامی عربی هم کمتر میذارن روی بچه هاشون ولی خوب هنوز خیلی بیشتر از ما )

ورودی معبد khoo kongsi که قرار بود برنامه های فرهنگی توش برگزار بشه. البته هنوز شروع نشده بود

نمایی از خیابون های little india

و یه نمای دیگه

و یه نمای دیگه. کلا هند کوچک حس و حال خاصی داره . مخصوصا که همه جاش موسیقی های هندی پخش میشه. این فیلم رو آپلود کردم که حسش بهتون منتقل بشه.

این تی شرت ها جالبه. نشان از هویت طلبی هندی تبارهای مسلمان مالزی داره

جشن teh tarik یا به قول خودشون ته تاره. یه نوشیدنی محلی اینجاست که موقع اماده کردنش کلی قروقمبیل میان


تو غرفه های هندی دستبندهایی از شکوفه ها درست میکردن و به بازدید کننده ها هدیه می دادن

برگشتیم به معبد khoo kongsi بخش مهمی از برنامه ها قراربود اونجا برگزار بشه. مردم هم منتظر بودند

دختر هایی که پشت صحنه برای اجرای رقص اماده می شدند. اینها لباس طاووس پوشیده بودند.

اولین برنامه اجرای اپرای پکن یا Beijing opera بود.جالب این که طراح اپرا و اجراکننده نقش میمون ( نفر سمت چپ ) اسمش غفار پور آذر بود. که ایرانی الاصل بود و بزرگ شده انگلستان

بعد هم چندین مدل رقص های سنتی هندی

این رقص ها نظرم رو راجع به رقص هندی تا حدودی اصلاح کرد. تا حالا فکر می کردم رقصشون همینه که توی فیلم ها هست. ولی امروز فهمیدم که کلی رقص های سنتی و مذهبی دارند و هر حرکتی در رقص هم یه پیامی داره.
برنامه بعدی اجرای رقص چینی بود که یه سری خانم های میانسال چینی خیلی قشنگ اون رو اجرا کردن

برنامه ادامه داشت ولی ما چون شام دعوت بودیم مجبور بودیم برگردیم خونه. روز خیلی خوبی بود و خیلی فشرده تونستیم با جنبه های مختلف فرهنگی مالزی آشنا بشیم. چیزی که جالب بود این بود که خود مالایایی ها حضور پر رنگی نداشتند و بیشتر برنامه ها مال هندی ها و چینی ها بود. حتی دوستان مالایایی ما هم وقتی پرسیدیم که برای دیدن برنامه میان یا نه، گفتن که نه ترافیکه و شلوغی اذیتمون می کنه.

پرواز مستقیم ایر ایشیا به ایران

بالاخره ایر ایشیا به شایعه ها خاتمه داد و اعلام کرد که به زودی پرواز های مستقیمش رو به تهران شروع می کنه. در این صفحه میتونید ثبت نام کنید تا به محض شروع فروش بلیت به شما خبر داده بشه. تا جایی که من خبر دارم قیمت بلیتش 1800 رینگیت هست که چندان هم ارزون نیست. البته تا روی سایت اعلام نشه نمیشه مطمئن شد. اگه اینجور باشه باید منتظر آفر ها و حراجی هاش باشیم. وگرنه با همین مبلغ با گلف ایر هم میشه رفت.

گرفتن گواهینامه رانندگی در مالزی

برای رانندگی در مالزی باید گواهینامه مالایایی داشته باشید. با گواهینامه بین المللی تا مدت محدودی می توانید رانندگی کنید( به روایتی 3 ماه. ولی منبع قابل اعتمادی پیدا نکردم) . برای گرفتن گواهینامه مالایایی باید مراحل زیر را انجام دهید:
1- گواهینامه ایرانی خود را در ایران ترجمه رسمی کنید. اگر نکردید در مالزی هم مراکزی هستند که این کار را انجام می دهند.
2- در مالزی ابتدا باید ترجمه را ببرید سفارت ایران که تائیدش کند. آدرس و کروکی سفارت ایران اینجا هست.
3 - این مدارک را آماده کنید: ترجمه تائید شده. پاسپورت. اصل گواهینامه ایرانی . یک عکس سه در چهار. کپی از دو روی گواهینامه ایرانی و صفحه اول و صفحه ویزای پاسپورت ( با ویزای توریستی نمی توانید گواهینامه بگیرید. باید ویزای دانشجویی یا خانه دوم یا هر ویزای دیگری داشته باشید)
4- به نزدیک ترین دفتر پلیس مالزی (jpj) بروید. در همه دفاتر یک نفر هست که راهنمایی می کند. یک فرم به شما می دهد که باید پر کنید. یک شماره هم به شما می دهد. فرم را پر کنید و به همراه مدارک به کارمند مربوطه تحویل دهید. 30 رینگیت هم به ازای یک سال از شما می گیرند. معمولا ظرف 10 دقیقه ( از زمانی که شماره شما اعلام شد ) گواهینامه آماده است
تبصره : فرم به زبان مالایایی است. اما پرکردنش سخت نیست. اسم و آدرس و شماره پاسپورت و اینها. من از کارمند اداره پلیس راهنمایی خواستم که با خوشرویی کمک کرد.
تبصره 2 : اداره پلیس از ساعت 1 تا 2 تعطیل است. وقتتان را تنظیم کنید
تبصره 3 : نزدیک ترین اداره پلیس را می توانید از گوگل مپ پیدا کنید. برای مثال یکی از خوش مسیرهایشان در مرکز خرید maju junction است که با ایستگاه مونوریل 200 متر فاصله دارد و با ایستگاه متروی سلطان اسماعیل 300 متر

تاکسی های کوالا لامپور

یکی از دلایلی که ایجاد این وبلاگ رو جلو انداخت همین مطلب بود. ایرانی های ساکن مالزی مشکلات عدیده ای دارند که بیشتر اونها ناشی از اینه که از حق و حقوقشون اطلاع ندارند. البته بعنوان یک خارجی و مخصوصا ایرانی، بطور پیش فرض ما برخی از حقوق دیگران رو نداریم. ولی خوب همون هایی رو هم که داریم ازش اطلاع نداریم و این باعث دردسر بیشتر ماها میشه. و اما اصل مطلب
خیلی از ایرانی های کوالالامپور از تاکسی های اینجا شاکی هستند که به شکل های مختلف سرشون کلاه میذارن. تاکسی متر نمی زنن. گرون میگیرن. از مسیر های دور میرن و خلاصه این حرف ها.یکی از مشکلات دیگه هم اینه که مسیری رو که ما میخوایم نمیرن. البته من هم در بدو ورود از ایرانی های دیگه یاد گرفتم که وقتی میخوام سوار تاکسی بشم اول در رو باز کنم و از راننده بپرسم که فلان جا میرید یا نه. راننده هم طبعا ممکن بود بگه نه. یا بگه فلان مبلغ. مدتی این شکلی سر کردم اما میدیدم خود مالایایی ها بدون این که حرفی بزنن سوار تاکسی میشن. تا این که یک روز سوار یه تاکسی شدم که از قضا راننده اش خیلی آدم حسابی بود. گفت چرا با تاکسی جلویی نرفتی؟ گفتم نمیره. راننده گفت میدونی اینجا راننده ها قانونا حق ندارن بگن نمیریم. گفتم آره ولی خوب ما خارجی هستیم. گفت تقصیر خودتونه که میپرسید. در رو باز کنید و بشینید. بعد مقصدتون رو بگید.گفتم اگه نرفت چی؟ گفت این شماره اس ام اس رو میبینی که پشت صندلی من هست؟ این توی همه تاکسی ها هست. کافیه شماره تاکسی و نوع تخلف رو به این شماره اس ام اس کنی. اصلا هم با راننده بحث نکن. فقط اس ام اس کن مطمئن باش پیگیری می کنند. از اون روز به بعد خیلی راحت شدم. وقتی تاکسی وای میسته راحت در رو باز می کنم و میشینم و بعد مقصدم رو میگم. تا حالا ندیدم یکیشون هم بگه نمیرم. وقتی بدونن که تو قوانین رو میدونی باهات بحث نمیکنن.
و اما چند نکته کلی در مورد تاکسی گرفتن:
1- پدرسوخته ترین راننده ها چینی ها هستند. بعد هندی ها و بعد مالایایی ها. اگه حق انتخاب داشتید مالایایی ها رو انتخاب کنید. مخصوصا مسن تر ها رو
2- همیشه از مناطق توریستی کمی دور بشید . اونجا راننده ها آماده اند که تیغ بزنن. 200 متر دور بشید کافیه
3- تاکسی های عبوری رو بگیرید نه تاکسی های پارک شده رو. اینهایی که پارک کردن و به شما پیشنهاد میدن نوعا میخوان گرون تر بگیرن.
4- کلا کمتر تاکسی سوار بشید. سیستم حمل و نقل عمومی کی ال خیلی کامله و برای همه مسیر ها میتونید اتوبوس یا مترو پیدا کنید.
موفق باشید

روز اول

اینجا میخوام دانسته هام رو با شما به اشتراک بذارم. اطلاعاتی در مورد کامپیوتر. زندگی و هرچیز دیگه ای که پیش بیاد